Journalist access

to expert database

การรักษาระดับน้ำในร่างกายโดยใช้เครื่องดื่มชนิดต่างๆ 

การศึกษาซึ่งตีพิมพ์ไม่นานมานี้ โดยเปรียบเทียบคน 2 กลุ่ม ที่สุขภาพดี มีวิถีชีวิตที่อยู่กับที่ พบว่าการดื่มเครื่องดื่มในชีวิตประจำวัน จะรวมเอาน้ำสะอาดด้วยหรือไม่รวมก็ตาม ไม่มีผลกับระดับน้ำในร่างกาย 

จากการศึกษาเพศชาย 27 คน ให้อยู่ใน 2 ช่วง ช่วงละ 3 วัน ในสภาพแวดล้อมที่ควบคุมได้ตลอด 24 ชม.รับประทานอาหารประเภทใดประเภทหนึ่ง ทำการทดลองเป็น 2 ช่วง ช่วงละ 3 วัน มีโภชนาการ 2 รูปแบบ ให้รับประทานสลับกันแบบสุ่ม กลุ่มหนึ่งดื่มน้ำ พร้อมทั้งเครื่องดื่มอื่นๆ อีกกลุ่มดื่มเครื่องดื่มต่างๆ หลายอย่าง แต่ไม่มีน้ำเปล่า ปัจจัยอื่น เช่นระดับการทำกิจกรรมทางกายภาพหรือสภาพแวดล้อมต่างๆ เหมือนกันหมด มีการชั่งน้ำหนักตัว, วัดปริมาณปัสสาวะ 24 ชม. ตรวจระดับครีอะตินีน (Creatinine) ตลอด 24 ชม. มีการเก็บตัวอย่างปัสสาวะ เพื่อตรวจ วิเคราะห์หาระดับความเข้มของอนุความถ่วงจำเพาะ คลอไรด์ โซเดียมและโปแตสเซียม และสัดส่วนโซเดียม /โปแตสเซียม จากข้อมูลทั้งหมดที่ตรวจสอบได้นี้ พบว่าไม่มีความแตกต่างของผู้ทดลองทั้งสองกลุ่ม ในเรื่องของระดับน้ำในร่างกาย คริสตีน ไรเมอร์  สมาชิกคนหนึ่งในกลุ่มนักวิจัยกล่าวว่า “คนทุกคนควรคำนึงไว้เสมอว่า เราต้องดื่มน้ำหรือเครื่องดื่มเพื่อให้ร่างกายไม่ขาดน้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงอากาศร้อน”  “การเลือกดื่มเครื่องดื่มที่คุณ        ชื่นชอบ ถือเป็นเรื่องดีเพราะสามารถช่วยทำให้มีของเหลวเพียงพอในร่างกาย” 

การดูโทรทัศน์เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงต่อโรคอ้วนและเบาหวานประเภท 2

จากการศึกษาผู้หญิงวัยกลางคนชาวอเมริกันเป็นจำนวนมาก พบว่าอาการเบาหวานประเภท 2 และโรคอ้วน   เป็นสัดส่วนโดยตรงกับจำนวนเวลาที่เขาเหล่านั้นใช้นั่งอยู่หน้าจอโทรทัศน์ 

มีการศึกษาติดตามดูผู้หญิงที่ไม่ได้เป็นเบาหวาน ไม่ได้เป็นโรคหลอดเลือดหัวใจ หรือมะเร็งและในกรณีที่พบว่ามีโรคอ้วน ค่ามวลรวมร่างกาย (BMI) น้อยกว่า 30 หลังจากติดตามศึกษามาเป็นเวลา 6 ปี นักวิจัยพบว่า ถ้าคนเหล่านั้นดูโทรทัศน์เพิ่มขึ้นวันละ 2 ชม. ความเสี่ยงของการเป็นโรคอ้วนจะเพิ่มขึ้นร้อยละ 23 และความเสี่ยงต่อการเป็นเบาหวานประเภทสอง จะเพิ่มขึ้นร้อยละ 14 ในทางตรงกันข้าม ถ้ามีการเดินเร็ววันละ 1 ชม. จะลดความเสี่ยงต่อการเป็นโรคอ้วนถึงร้อยละ 24 และความเสี่ยงต่อการเป็นเบาหวานประเภทสอง ลดลงไปได้ร้อยละ 34  รูปแบบอื่นของพฤติกรรมการอยู่กับที่ เช่น นั่งอยู่ในที่ทำงานเป็นช่วงเวลานาน หรือแม้กระทั่งยืนก็ตาม หรือแม้กระทั่งอยู่เฉยๆ ในบ้าน ก็มีส่วนสำคัญมากต่อแนวโน้มที่จะเป็นเบาหวานและโรคอ้วน  

นักวิจัยชี้ให้เห็นว่าการวิเคราะห์พฤติกรรมการอยู่กับที่และผลที่จะเกิดขึ้นตามมานี้  เป็นการศึกษาขนาดใหญ่เป็นครั้งแรก ที่ได้ค้นพบว่ามีความเกี่ยวข้องระหว่างการอยู่กับที่กับโรคเรื้อรังที่เกิดจากความเสื่อม ผู้เขียนได้ค้นคว้าจากการศึกษาเมื่อปี 1997 พบว่าหญิงชาวอเมริกันดูโทรทัศน์เฉลี่ย 34 ชม. / สัปดาห์ และมีการศึกษาพบว่า อัตราการเผาผลาญอาหารในขณะนั่งดูโทรทัศน์จะต่ำกว่ากิจกรรมที่อยู่กับที่อื่นๆ อย่างเช่นการอ่านหนังสือหรือการเย็บผ้า  

ผู้เขียนได้แนะนำว่า การจำกัดการดูโทรทัศน์ลงเหลือ 10 ชม. ต่อสัปดาห์ และสร้างพฤติกรรมการเดินเร็ววันละ 30 นาที สามารถช่วยลดความเสี่ยงต่อแนวโน้มการเป็นเบาหวานประเภทสองลงได้ถึงร้อยละ 43 และลดความเสี่ยงของโรคอ้วนได้ถึงร้อยละ30 

ผลงานวิจัยโภชนาการเพื่อสุขภาพหัวใจที่ดี 

มีการศึกษาไม่นานมานี้ ซึ่งตีพิมพ์ในวารสาร เดอะแลนเซท (The Lancet)  พบว่า ความเสี่ยงต่อโรคหัวใจของประชากรชาวเอเชีย ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ เนื่องจากมีการรับปะทานอาหารอินเดียแบบพื้นบ้านมากขึ้น พร้อมกับรูปแบบการรับปะทานที่ให้แน่ใจว่าได้รับกรดไลโนเลนิค มากขึ้น อันได้แก่ เม็ดถั่ว, ผัก ผลไม้, ธัญพืชไม่ขัดขาว และน้ำมันพืช ซึ่งอุดมไปด้วยกรดอัลฟาไลโนเลนิค เช่นน้ำมันคาโนลา และน้ำมันมัสตาร์ด การศึกษามีการสุ่มทดสอบคนไข้ 1000 คน ที่มีประวัติเสี่ยงต่อโรคปลอดเลือดหัวใจ อย่างเช่น แอนไจนา หรืออาการปวดเค้นหน้าอก และเบาหวานประเภทสอง 

หลังจาก 2 ปีผ่านไป จะพบว่าคนที่ได้รับโภชนาการที่ถูกกำหนดให้ จะได้รับกรดไลโนเลนิค มากเป็น 2 เท่า ของกลุ่มเปรียบเทียบ ซึ่งรับประทานอาหารแบบทั่วๆ ไปของชาวเอเชีย กลุ่มที่รับโภชนาการตามที่กำหนด จะมีอาการโรคหัวใจ เช่นอาการหัวใจกำเริบ ทั้งถึงขั้นเสียชีวิตและไม่เสียชีวิต และอาการปวดเค้นอก น้อยลงอย่างมีนัยสำคัญ  

ผลที่ตามมาทางเศรษฐกิจจากการขาดสารอาหาร

หน่วยงานไมโครนิวเทรียน อินนิทิเอทีฟ ( Micronutrient Initiative ) ได้มอบหมายให้มีการศึกษาถึงต้นทุนทางเศรษฐกิจของการขาดธาตุเหล็กในประเทศกำลังพัฒนา 10 ประเทศ มีการประเมินว่า โดยเฉลี่ยแล้วประเทศเหล่านี้จะสูญเสียรายได้ร้อยละ 0.6 ของผลิตมวลรวมประเทศ (GDP) เมื่อประชากรวัยทำงานมีการขาดธาตุเหล็ก และถ้าเด็กขาดธาตุเหล็กจนถึงขั้นเป็นโรคโลหิตจาง ศักยภาพของเด็กเหล่านี้ ทั้งในเรื่องการเรียนรู้และทางกายภาพจะลดน้อยลงอย่างมาก ยังผลให้เกิดความสูญเสียทางเศรษฐกิจได้ถึงร้อยละ 3.5 ของผลผลิตมวลรวมประเทศ 

จากรายงานการศึกษาเรื่อง “สภาพเศรษฐกิจของการขาดธาตุเหล็ก” ซึ่งนำโดย ศาสตร์จารย์ ซู ฮอร์ตัน     ศาสตราจารย์สาขาด้านเศรษฐศาสตร์ แห่งมหาวิทยาลัยโตรอนโต ได้ระบุไว้ว่า “หนึ่งในสามของประชากรโลกอยู่ในสภาวะโลหิตจาง ซึ่งนำไปสู่ผลที่ตามมาอย่างมหาศาลต่อเศรษฐกิจ…….การสูญเสียผลผลิตมวลรวมประเทศไปร้อยละ 4  แม้ในประเทศที่ยากจนยังผลให้เกิดการสูญเสียมูลค่านับพันล้านเหรียญสหรัฐ” 

กลุ่มผู้เขียนให้คำแนะนำในเรื่องการขาดธาตุเหล็กว่าเป็นเรื่องที่ต้องให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่งและสามารถจัดการเรื่องโภชนาการได้โดยไม่สิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายมาก ธนาคารโลกได้ประมาณการณ์ว่า ถ้ามีจัดระบบโภชนาการใหม่โดยใช้สารเสริมอาหาร จะมีผลดีต่อสภาพสังคมและเศรษฐกิจ มากถึง 84 เท่า เมื่อเทียบกับต้นทุนที่ลงไป 

การศึกษานี้ลงพิมพ์ในนโยบายอาหาร (Food Policy), เดือนกุมภาพันธ์ 2003  เล่มที่ 28, เลขที่ 1 , หน้า 51-75